O günü heç vaxt unutmayacağam, baxmayaraq ki, artıq iki il ötüb. Deyəsən, elə dünən idi. İşdən evə gələndə əllərim donmuşdu, əhvalım isə heç yerdə deyildi. Bakıda dekabr küləyi elə bir əsmirdi ki, sümüklərimi üşüdürdü. Mən uzun yol sürücüsüyəm, daima Bakı-Qazax marşrutu ilə hərləyirəm, bəzən də Gürcüstan sərhədinə kimi gedib gəlirəm. Həmin gün səhər saat beşdə yola düşmüşdüm, axşam yeddidə evə qayıtdım. Yorğunluqdan gözlərim qızarırdı, bir fincan isti çay içib yataq düşmək istəyirdim. Amma taleyin başqa planları vardı.
Evə girən kimi arvadım Gülşənin üzünə baxdım, o, mətbəxdə nə isə bişirirdi. Dedi ki, uşaqlar qonşunun qızı ilə oynamağa gediblər, ev səssizdi. Mən çayımı götürüb qonaq otağında telefonuma baxmağa başladım. Adətən, yolda olarkən boş vaxtlarımda internet sörf edirəm, amma evdə oturub elə boş-boşuna vaxt keçirmək istəmirdim. Yadımdadır, telefonuma bir bildiriş gəldi, tanımadığım bir nömrədən idi. Reklam mesajı, yəqin. Onu silmək istəyəndə barmağım sürüşüb başqa bir tətbiqə toxundu. Həmin an, həmin bir toxunuş hər şeyi dəyişdi.
Ekranda Mostbet tətbiqi açıldı. Mən bundan əvvəl eşitmişdim, bəzi sürücü yoldaşlarım danışırdılar amma heç vaxt maraqlanmamışdım. Həmişə düşünürdüm ki, bu işlər mənim üçün deyil, bir az da qorxurdum, bilmirdim necə başlayım. Amma hə axşam evdə tənhalıqda, yorğunluğun verdiyi o sersemlik hissi ilə ekrana baxıb düşündüm: "Bəs niyə də yox?" Hələ də çayım isti idi, mən də tətbiqi açıb qeydiyyatdan keçmək qərarına gəldim. Proses o qədər sadə idi ki, heç gözləmirdim. Telefon nömrəmi yazdım, bir kod gəldi, hamısı cəmi üç dəqiqə çəkdi. Amma bundan sonra nə edəcəyimi bilmirdim. Sadəcə ekranın qarşısında oturub o slotlara, rəngarəng şəkillərə baxırdım.
Elə bu vaxt arvadım otağa girdi, çiynimdən baxıb dedi: "Ay kişi, nədir o qədər baxırsan?" Mən də utandım, elə bil uşaq vaxtı valideynlərim məni şirniyyat yeyərkən yaxalamışdı. Gülümsəyib dedim: "Heç nə, boş-boşuna baxıram". Amma içimdə qəribə bir həyəcan vardı. Arvadım çıxıb gedəndən sonra yenidən telefonun ekranına baxdım. Sonra ağlıma bir şey gəldi: çoxları bu tətbiqi telefona yükləyir, mən isə əvvəlcə onlayn versiyada baxım. Amma sonra fikirləşdim ki, yük maşınında yolda olanda tez-tez internet problem olur, bəlkə də tətbiqi quraşdırmaq daha yaxşı olar. O an telefonumun yaddaşında yer azdı, bəzi lazımsız fotoşəkilləri silməli oldum. Fikirləşdim ki, nə olar, bir dəfə sınayım. Mən mostbet ios download etmək üçün App Store-a keçdim, amma az qala yanlış tətbiqi yükləyirdim, axı onun orijinalını tapmaq bir az çaşdırıcı idi. Nəhayət, düzgün olanı tapıb yükləməyə başladım.
Yüklənmə davam edərkən mən mətbəxə keçdim, özümə bir alma götürdüm. Gülşən soruşdu: "Nə yeyəcəksən, dolma bişirmişəm?" Başımı buladım, hələ heç nə istəmirdim. Fikrim tamamilə başqa yerdə idi. Həmin vaxt telefonum zəng çaldı, yük sahibi idi, sabah səhər tezdən yola çıxmağımı xatırlatdı. Onunla danışandan sonra hiss etdim ki, yenə həmin monoton həyat, həmin darıxdırıcı yollar, eyni mənzərələr. Mən 40 yaşında adamam, iki övlad atasıyam, həyatımın çox hissəsi sükan arxasında keçib. Amma o axşam birdən-birə nəsə dəyişmək, hətta kiçik bir şey olsa da, fərqli bir təcrübə yaşamaq istədim. Bu, bəlkə də orta yaş böhranı idi, bilmirəm, amma ürəyimdə bir atəş hiss etdim.
Tətbiq açıldı. Rənglər, animasiyalar, musiqi - hər şey o qədər peşəkar idi ki, gözlərimə inanmadım. Əvvəlcə qorxdum, mən ki, texnologiyadan çox anlamıram, amma istifadəçi interfeysi o qədər intuitiv idi ki, heç bir köməyə ehtiyac qalmadı. Bir neçə dəqiqə ərzində menü ilə tanış oldum. Orada hər cür oyunlar var idi, mən isə heç birini tanımırdım. Yadımdadır, bir dəfə yoldaşım Rəşid mənə "Mərcan" oyunundan danışmışdı, amma mən onu da görmədim. Sonra diqqətim bir oyuna yönəldi, orada meyvələr, ulduzlar və yeddi rəqəmi vardı. Çox sadə görünürdü. Mən düşündüm ki, ən yaxşısı az-azdan başlamaqdır. Balaca bir məbləğ qoydum, elə fikir vermədim, sadəcə sınamaq üçün. Və ilk bir neçə dəqiqə ərzində heç nə baş vermədi. Mən fırlanma düyməsinə basırdım, davamlı olaraq bir şeylər fırlanırdı, amma uduş yox idi. Artıq məyus olmağa başlamışdım, fikirləşdim ki, nə gərək var idi bu axmaq işlərə pul xərcləyim.
Amma sonra... birdən-birə ekranda işıqlar yanıb-sönməyə başladı. Səs-küy, melodiya, sanki otaqda bir orkestr çalırdı. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı. Mən ekrana baxdım, o rəqəmlər, o simvollar, hamısı bir xətt üzərində düzülmüşdü. Mən o uduş kombinasiyasını tanıdım, baxmayaraq ki, heç vaxt əvvəl görməmişdim. Pul qazanmışdım. Təkcə bir az yox, xeyli məbləğ idi. Elə bildim ürəyim dayanacaq. Əllərim titrəməyə başladı, telefonu saxlamaqda çətinlik çəkirdim. Otaqda tək idim, arvadım mətbəxdə idilə, amma qışqırmaq istəyirdim. İlk reaksiyam təbii ki, inanmamaq oldu, bir neçə dəfə səhifəni yenilədim, sanki səhvlik olub. Amma yox, balansımda həmin məbləğ var idi.
Barmaqlarım ekranı sıxırdı, tərləmişdim. Sonra bu sevincin içində bir qorxu da var idi, ya birdən itərəm, ya da bu, xəyaldır. Mən də tez bir qərar verib pulu çıxarmaq qərarına gəldim. Amma onu da bilmirdim ki, proses necə olur. Tətbiqdə bir neçə dəqiqə ərzində sifariş verdim və gözləməyə başladım. Gözlədiyim müddətdə arvadım otağa girdi, mənim üzümü görüb dedi: "Ayə, nə olub, uşaqlar yıxılıb?" Dedi, üzüm ağappaq olub, gözlərim isə parıldayır. Mən ona hər şeyi danışdım. O, əvvəlcə inanmadı, dedi zarafat eləyirəm. Amma telefonu ona uzadanda baxdı, səssiz qaldı. "Bu qədər pul?" dedi, səsi titrəyirdi. Həmin an mən anladım ki, bu sadəcə mənim sevincim yox, ailəmin də sevincidir. O axşam uzun-uzun danışdıq, planlar qurduq. Gülşən dedi ki, uşaqların yeni çarpayılarına pul çatar, mən isə düşündüm ki, köhnə yük maşınımın təkərlərini dəyişim.
Amma hekayəm bununla bitmir. Həmin qazancdan sonra mən zəng edib sürücü yoldaşlarıma danışdım, onlar da maraqlandılar. Bəziləri dedi: "Ayə, sənin şansına bax". Amma mən düşündüm ki, bəlkə də bu, sadəcə şans deyil, bəlkə də bir işarə idi. Düzdür, sonrakı günlərdə mən təkrar oyuna girdim, amma fərqli strategiya ilə. İlk uduşdan sonra mən daha rahat idim, qorxum getmişdi, amma həddi aşmırdım. Hər axşam yoldan qayıdandan sonra yarım saat, bəzən bir saat vaxt ayırırdım. Bir dəfə yük maşınımda fasilə vaxtı, Qazaxda bir kafeteryada oturub çay içərkən telefonuma baxdım. Orada internet zəif idi, amma tətbiq işləyirdi. Mən yenə mostbet ios download haqqında düşündüm, çünki dostum Elşən mənə dedi ki, android və ios versiyalar fərqlidir. Mən isə artıq telefona öyrəşmişdim, hər gün istifadə edirdim. Mənə elə gəlir ki, mostbet ios download etməkdə nə qədər çox insan rahatlıq tapır, mən də o rahatlığı hər dəfə hiss edirəm.
Zaman keçdikcə bu proses mənim üçün sadəcə pul qazanmaqdan əlavə, bir növ meditasiyaya çevrildi. Yolda sükan arxasında uzun saatlar keçirəndə beynim yorulur, düşüncələr qarışır. Amma o an, oyun anında, bütün diqqətim ekranda olur. Fikirləşirəm, bu da bir yarışdır, amma avtomobil yarışı deyil, şans yarışı. Bəzən uduzuram, bu da olur, amma uduzduğum zaman məyus olmuram. Çünki artıq bilirəm ki, hər şeyin bir ritmi var. Mən qaydanı öyrənmişəm: heç vaxt itirdiyin pulun dalınca düşmə, uduzduqsa - uduzdu, kefinə bax. Bu mənə həyatda da kömək edir, bilirsinizmi? Həyatda da bəzən uduzuruq, bəzən qazanırıq, amma əsas odur ki, oyundan həzz alasan.
Aylar keçdi, mən bu işdə müəyyən təcrübə qazandım. Artıq təkcə mən yox, arvadım da mənimlə baxır, bəzən o da fırladır düyməni. Onun da şansı gətirir, baxmayaraq ki, o məndən də ehtiyatlıdır. Bir dəfə o, kiçik bir məbləğ qoyub, qat-qat artırdı. Sonra o pulun hamısını çıxarıb uşaqların yeni geyimlərinə xərclədi. Bu, mənə o qədər gözəl hiss verirdi ki, təsəvvür edə bilməzsiniz. Yəni bu, tək mənim yox, bütün evin oyununa çevrildi. Qonşularımız bəzən soruşur: "Ayə, hardan gəlir bu pullar?" Mən də gülümsəyib deyirəm: "Bazar günü şansdan". Amma içimdən fikirləşirəm ki, şans da bir işdir, onun da qayğısına qalmaq lazımdır.
Bir gün isə başqa bir maraqlı hadisə baş verdi. Mən təsadüfən bir slot oyununda xüsusi bonus raunduna düşdüm. Bu, elə bir an idi ki, mən sadəcə televizora baxa-baxa fikirsizcə düyməni basırdım. Və birdən-birə ekran dəyişdi, qarşıma bir pəri çıxdı, sanki uşaq nağılından. O bonus raundunda mən çox şey qazanmadım, amma yaşadığım emosiya əvəzsiz idi. O qədər güldüm, o qədər sevindim ki, arvadım məni axmaq kimi görüb dedi: "Ayə, dəli olmusan?" Mən dedim: "Bəlkə də, amma bu dəli xoşbəxtdir". Həmin an anladım ki, həyatda kiçik sevinclər böyük hadisələrdən də dəyərlidir.
İndi isə mən hər gün bir az vaxt ayırıram. Bu, mənə yeni dostlar da qazandırdı. İnternetdə bir qrup var, həmin tətbiqlə maraqlanan sürücülərin qrupu. Biz orada öz təcrübələrimizi bölüşürük, bir-birimizə məsləhətlər veririk. Bəzən mən onlara deyirəm: "Uşaqlar, ən vacibi özünüzü itirməyin, nə qədər ki əylənirsiniz, oyunun mənası var". Və bu, həqiqətən də doğrudur. Mən bu müddət ərzində heç vaxt oyun həvəsimə görə ailəmi, ya işimi laqeyd etməmişəm. Hər şey öz yerində, nizamlıdır. Mən səhər tezdən durub yola düşürəm, axşam evə gəlib ailəmlə vaxt keçirirəm. Yalnız o vaxt, kiçik bir pəncərədə, uşaqlar yatanda, arvadım da dincələndə, mən açıram telefonumu.
Bəzən fikirləşirəm ki, əgər o axşam yorğunluqdan yatıb getsəydim, o bildirişi siləydim, bu gün burada olmazdı. Amma hər şey bir səbəbdən olur. Mən indi daha inamlı adamam. Yük maşınımda radio qoşub oynadığım mahnıları dinləyərkən düşünürəm ki, həyat, əslində, gözəldir, sadəcə onu görmək lazımdır. Bəzi insanlar deyir ki, bu oyunlar pisdir, adamı batırar. Mən razı deyiləm. Hər şey insanın özündən asılıdır. Əgər sən intizamlısan, ağıllısan, oyunu idarə edirsənsə, bu, sadəcə bir əyləncədir, heç də təhlükəli deyil. Mən bunu öz üzərimdə sınamışam. Amma hər kəsin də öz yolu var.
Həmin qış axşamından sonra mən bir çox şeyə fərqli baxmağa başladım. Məsələn, mən əvvəllər qazandığım pulları bankda yığırdım, amma indi onu da bir növ oyun kimi qəbul edirəm: nə qədər yığsam, bir o qədər maraqlıdır. Ailəmə daha çox hədiyyə edirəm. Uşaqların gözlərindəki sevinc mənim üçün ən böyük uduşdur. Arvadım artıq mənə gülür, deyir: "Kişi, sən bizim evin lotereyasısan". Mən də deyirəm: "Yox, mən sadəcə şanslıyam".
Və bu şans, bilirsiniz, hələ də məni təqib edir. Təxminən iki həftə əvvəl mən yenə bir uduş əldə etdim, bu dəfə daha böyük. Amma artıq o qədər də həyəcanlanmadım, daha sakit idim. Çünki başa düşdüm ki, həyat bir oyun kimidir, nə qədər çox qazansan da, bir o qədər də sakit olmalısan. Mən bu pulun bir hissəsi ilə arvadıma uzun müddətdir istədiyi qızıl saat aldım. O saatı görəndə gözləri doldu. Mən isə içimdən dedim: "Dəyərmiş".
Yenə də həmin mostbet ios download prosesini xatırlayıram. O vaxt, ilk dəfə yükləyəndə, nə qədər tərəddüd etmişdim. İndi isə mən elə bil onun bir hissəsiyəm. Hərdən yolda, fasilələrdə, təzə tanış olduğum sürücülərə göstərirəm telefonumu, deyirəm: "Bax, burda yüklə, sınabax". Onlardan bəziləri qorxur, bəziləri maraqlanır. Amma mən heç kəsi məcbur etmirəm. Hər kəs öz qərarını verir. Mənimki kimi bir hekayə yaşamaq istəyənlər üçün mən sadəcə bir nümunəyəm. Mən kiçik bir şəhərdə böyümüş sadə bir adamam, heç vaxt böyük planlar qurmamışam, amma təsadüfən bir axşam həyatımı dəyişdirmişəm.
Bu gün mən arxaya baxıb gülürəm. O yorğun gün, o soyuq hava, əllərimin üşüməsi - bunların hamısı keçmişdə qaldı. İndi mən isti evimdə, sevdiklərimin yanında otururam, telefonum isə həmişə əlimin altındadır. Mənə elə gəlir ki, şans, həqiqətən də, hər kəsin qapısını döyür, sadəcə qapını açmaq lazımdır. Mən açdım və peşman deyiləm. Bəlkə gələcəkdə bu yazını oxuyan biri də mənim kimi qərar verər, amma mən ona yalnız bir şey deyərəm: ağıllı ol, sevərək oyna, uduzanda da udanda da təbəssüm et. Çünki həyat, oyun kimi, davam edir. Və mən bu oyunun davamını səbirsizliklə gözləyirəm.