Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται στο παλιό, δερμάτινο κάθισμα του πατέρα μου, εκείνο το αναπαυτικό που είχε ένα μικρό σκίσιμο στο πλάι και μύριζε πάντα βρεγμένο καπνό και λεβάντα. Ήταν μια Τρίτη του Νοεμβρίου, από εκείνες τις υγρές, μουντές μέρες που η Θεσσαλονίκη δεν ξέρει αν θέλει να βρέξει ή απλώς να σε κάνει να νιώσεις την υγρασία μέχρι το κόκκαλο. Είχα μόλις γυρίσει από τη δουλειά, οδηγώντας το φορτηγάκι του πατέρα μου για μια παράδοση στο λιμάνι, και τα πόδια μου πονούσαν από τις δεκατρείς ώρες ορθοστασίας. Η γυναίκα μου, η Ελένη, είχε πάει στη μάνα της για το τριήμερο, παίρνοντας μαζί της και τα δυο μας παιδιά, κι έτσι το σπίτι ήταν παράξενα ήσυχο, γεμάτο από εκείνη τη βαριά σιωπή που σε κάνει να ακούς ακόμα και το χτύπο του ρολογιού στον τοίχο. Δεν είχα όρεξη για τηλεόραση, ούτε για τα συνηθισμένα μου βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας. Ένιωθα μια ανεξήγητη ανυπομονησία, ένα μικρό τσίμπημα στην άκρη των δαχτύλων μου, σαν να με καλούσε κάτι που δεν μπορούσα να προσδιορίσω. Κάθισα στον υπολογιστή, ένα παλιό λαπτοπ που είχαμε πάρει μεταχειρισμένο από τον κουμπάρο μου, και άνοιξα το vavada, όχι με μεγάλες προσδοκίες, αλλά με εκείνη την αόριστη περιέργεια που σε πιάνει όταν βαριέσαι και ψάχνεις λίγο χρώμα στη μονοτονία της καθημερινότητας.
Ο ήχος του κλικ στο ποντίκι ήταν το μόνο πράγμα που έσπαγε τη σιωπή. Δεν το είχα ξανακάνει ποτέ αυτό, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Είχα παίξει μερικές φορές παλιά, σε εκείνα τα μικρά πρακτορεία του ΟΠΑΠ στη γειτονιά, χαλώντας πέντε ευρώ σε ένα δελτίο ή αγοράζοντας ένα ξυστό, αλλά ποτέ δεν το είχα πάρει στα σοβαρά. Η αλήθεια είναι ότι πάντα κορόιδευα λίγο αυτούς που κάθονταν ώρες ατελείωτες μπροστά στις οθόνες, πιστεύοντας ότι θα αλλάξει η ζωή τους με ένα κουμπί. Κι όμως, εκείνο το βράδυ, κάτι μέσα μου άλλαξε. Ίσως ήταν η κούραση, ίσως η μοναξιά του άδειου σπιτιού, ή μήπως η ανάγκη να νιώσω ότι ελέγχω έστω και λίγο τη ρουτίνα μου. Άρχισα να περιηγούμαι στα παιχνίδια, χωρίς να ξέρω τι ψάχνω. Είχε ένα σωρό επιλογές, από φρουτάκια μέχρι ζωντανά τραπέζια με ντίλερ, και όλα έμοιαζαν να με κοιτούν επίμονα, σαν να περίμεναν από εμένα να πάρω την πρώτη κίνηση. Δεν βιαζόμουν. Ήθελα να νιώσω την ατμόσφαιρα, να αφήσω το ένστικτό μου να με οδηγήσει. Πήρα ένα φλιτζάνι τσάι, το ακούμπησα στο τραπέζι δίπλα στο λαπτοπ, και άφησα τα δάχτυλά μου να γλιστρήσουν στο ποντίκι, επιλέγοντας τελικά ένα παιχνίδι με θέμα την αρχαία Αίγυπτο, με ιερογλυφικά και χρυσά φέρετρα. Δεν είχε καμία λογική εξήγηση, απλώς μου τράβηξε το μάτι.
Η πρώτη μου κατάθεση ήταν μικρή. Πενήντα ευρώ, όχι κάτι που θα μου στοίχιζε αν χάνονταν. Το είχα αποφασίσει από πριν: αν τα χάσω, θα το έβλεπα σαν ένα βραδινό έξοδο, σαν να είχα πάει σινεμά και να είχα φάει και ένα σουβλάκι. Έτσι, χωρίς άγχος, άρχισα να παίζω. Στην αρχή, οι περιστροφές ήταν αργές, σχεδόν τελετουργικές. Τα σύμβολα έπεφταν στην οθόνη και ταίριαζαν πού και πού, δίνοντάς μου μικρά κέρδη που με κρατούσαν στο παιχνίδι. Ένιωθα μια παράξενη γαλήνη, μια συγκέντρωση που δεν είχα νιώσει εδώ και χρόνια. Ο ήχος των κερμάτων, τα φώτα που αναβόσβηναν, η μουσική που ήταν κάτι μεταξύ αστυνομικής ταινίας του ’80 και ντοκιμαντέρ για Φαραώ. Κάποια στιγμή, θυμάμαι, είχα φτάσει στα εβδομήντα ευρώ, και σκέφτηκα να τα σηκώσω και να σταματήσω. Αλλά κάτι με κρατούσε. Δεν ήταν η απληστία, όχι ακόμα. Ήταν σαν να είχα ανακαλύψει ένα μικρό μυστικό παράθυρο σε έναν κόσμο που δεν ήξερα, και ήθελα να δω λίγο ακόμα πίσω από την κουρτίνα.
Οι επόμενες περιστροφές ήταν διαφορετικές. Ένιωθα την τύχη να με αγγίζει, όχι σαν αστραπή, αλλά σαν ένα ζεστό κύμα που ανέβαινε αργά από το στομάχι στο στήθος. Εκεί που τα κέρδη μου ήταν μηδαμινά, ξαφνικά τρία σκαραβαία στη σειρά μου έδωσαν έναν πολλαπλασιαστή δέκα, και ο λογαριασμός μου ανέβηκε στα τριακόσια ευρώ. Χαμογέλασα μόνος μου, νιώθοντας λίγο ανόητος που χαιρόμουν με κάτι τόσο απλό. Αλλά ήταν η πρώτη φορά μετά από μήνες που ένιωσα μια αληθινή, παιδική χαρά. Δεν το είπα σε κανέναν, φυσικά. Ούτε στην Ελένη, ούτε στους φίλους μου. Ήξερα ότι θα με κοιτούσαν με μισό μάτι, θα έλεγαν τα συνηθισμένα περί εθισμού και χαμένων χρημάτων. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, ένιωθα ότι είχα τον έλεγχο. Ήταν ένα παιχνίδι, τίποτα παραπάνω. Συνέχισα, λοιπόν, με μικρότερα ποσά, απολαμβάνοντας την αγωνία της αναμονής, το χτύπημα της καρδιάς μου όταν τα σύμβολα πλησίαζαν να ταιριάξουν, την ανάσα που κρατούσα όταν η μπάρα του μπόνους γέμιζε. Και τότε συνέβη.
Δεν το κατάλαβα αμέσως. Η οθόνη γέμισε με ένα χρυσό φως, και μια μελωδία που θύμιζε αιγυπτιακό ύμνο άρχισε να παίζει. Τα σύμβολα σταμάτησαν το ένα μετά το άλλο, και στη μέση της οθόνης εμφανίστηκε η λέξη «JACKPOT». Κοίταξα τον αριθμό. Δεν μπορούσα να τον πιστέψω. Ήταν δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ. Έμεινα ακίνητος, με το στόμα ανοιχτό, σαν να είχα δει φάντασμα. Τα δάχτυλά μου έτρεμαν ελαφρώς, και το τσάι μου είχε κρυώσει από ώρα. Σηκώθηκα από την καρέκλα, περπάτησα πάνω κάτω στο σαλόνι, και μετά ξανακάθισα, γιατί τα πόδια μου δεν με κρατούσαν. Δεν ούρλιαξα, δεν πανηγύρισα. Ένιωσα μια παράξενη ηρεμία, σαν να είχε ανοίξει μια πόρτα στο σύμπαν και μου είχε χαμογελάσει. Πήρα μια βαθιά ανάσα και επιβεβαίωσα το ποσό. Ήταν εκεί, πραγματικό, στον λογαριασμό μου. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Έκλεισα το λαπτοπ, το ξανάνοιξα, μπήκα ξανά στο vavada, και ο αριθμός ήταν ακόμα εκεί. Δεν είχε εξαφανιστεί. Δεν ήταν όνειρο.
Το επόμενο μισάωρο ήταν ένα θολό μείγμα συναισθημάτων. Ένιωθα τύψεις. Σκεφτόμουν ότι είχα παίξει κρυφά από τη γυναίκα μου, ότι είχα ρισκάσει χρήματα που θα μπορούσαν να πάνε για τα παιδιά, για το σπίτι, για τις υποχρεώσεις. Αλλά ταυτόχρονα, ένιωθα μια απίστευτη ευφορία, μια αίσθηση ότι το σύμπαν μου είχε στείλει ένα δώρο, ένα σημάδι ότι επιτέλους κάτι πήγαινε καλά. Δεν ήξερα τι να κάνω. Πήρα τηλέφωνο τον αδερφό μου, τον Γιώργο, που ήταν ο μόνος που ήξερα ότι δεν θα με έκρινε. Του είπα την αλήθεια, με τρεμάμενη φωνή. Εκείνος γέλασε, ένα γέλιο γεμάτο έκπληξη και χαρά. «Ρε συ, τι λες; Αλήθεια;» μου είπε. «Πλάκα μου κάνεις». Του ορκίστηκα ότι ήταν αλήθεια. Μου είπε να μην κάνω καμία βλακεία, να τα σηκώσω αμέσως, να μην τα ξαναπαίξω. Τον άκουσα. Την επόμενη μέρα, πήγα στην τράπεζα και έκανα ανάληψη. Τα χρήματα ήταν εκεί, ζεστά, χειροπιαστά. Δεν τα σπατάλησα. Πλήρωσα κάτι χρέη που με βασάνιζαν, αγόρασα ένα καλύτερο λαπτοπ για τα παιδιά, και έβαλα τα υπόλοιπα στην άκρη. Δεν το είπα στην Ελένη αμέσως. Περίμενα μια εβδομάδα, να ηρεμήσω, να το χωνέψω. Όταν της το είπα, με κοίταξε με ένα μείγμα έκπληξης και καχυποψίας. «Καλά, δεν το έκανες αυτό, έτσι;» με ρώτησε. Της εξήγησα ότι ήταν μια φορά, ένα παιχνίδι, και ότι δεν σκόπευα να το ξανακάνω. Εκείνη γέλασε, μου είπε ότι είμαι τρελός, αλλά στο τέλος με αγκάλιασε. «Αφού δεν το ‘παθες, πάλι καλά», μου είπε.
Αυτή η εμπειρία μου άφησε κάτι παράξενο. Δεν έγινα τζογαδόρος, δεν άρχισα να παίζω κάθε βράδυ. Αλλά έμαθα κάτι για τον εαυτό μου. Έμαθα ότι η ζωή μπορεί να σου φέρει εκπλήξεις από εκεί που δεν το περιμένεις, και ότι μερικές φορές αξίζει να αφήσεις λίγο χώρο στο άγνωστο. Δεν το βλέπω ως τρόπο για να βγάλεις λεφτά, ούτε ως λύση στα προβλήματά σου. Το βλέπω ως μια στιγμή, μια ανάμνηση, ένα βράδυ που ένιωσα ότι η τύχη μου χαμογέλασε. Και κάθε φορά που περνάω από το παλιό λαπτοπ, που τώρα το έχει πάρει ο γιος μου για τα μαθήματά του, θυμάμαι εκείνο το χρυσό φως, τη μουσική, και το συναίσθημα ότι για μια στιγμή, όλα ήταν δυνατά. Δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω. Ίσως μια μέρα, αν νιώσω πάλι εκείνη την ανεξήγητη ανυπομονησία. Αλλά προς το παρόν, κρατάω την ανάμνηση, και χαμογελώ. Ήταν ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, που όμως έγινε ένα βράδυ που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Και αυτό, για μένα, είναι το πιο σημαντικό κέρδος.