Adım Elvindir, iyirmi iki yaşım var və Sumqayıtda tələbə yataqxanasında qalıram. Universitetin dördüncü kursunda oxuyuram, ixtisasım mühəndislikdir, amma son vaxtlar dərslərə elə də həvəsim yoxdur. Yataqxana həyatı özü bir aləmdir — səs-küy, qoxular, dar otaqlar, divar kağızları soyulmuş, pəncərələr düzgün bağlanmır, qonşular gecə yarısı musiqi qoyur, kimisi dərs oxuyur, kimisi isə sadəcə oturub söhbət edir. Mənim otağım üç nəfərlikdir, amma yoldaşlarımdan biri — Fərid — tez-tez evə gedir, digəri — Cavid — isə bütün gününü kitabxanada keçirir. Ona görə də axşamlar çox vaxt tək qalıram. Tək qalanda isə insanın beyni qəribə işlər görür.
Hər şey keçən ilin fevralında başladı. Qış sessiyası yaxınlaşırdı, mən isə heç nəyə hazır deyildim. Dərslər yığılıb qalmışdı, referatlar yazılmamışdı, beynim isə elə yorğun idi ki, heç kitab açmaq istəmirdim. Bir axşam Cavid kitabxanadan qayıtdı, çarpayıya uzandı və telefonunu sürüşdürməyə başladı. Mən də öz çarpayımda uzanmışdım, tavana baxırdım. Elə həmin anlarda Cavid dedi ki, ay Elvin, sən heç bu oyunları sınamısan? Mən soruşdum ki, hansı oyunları? O dedi ki, mobil kazino, onlayn oyunlar, indicə скачать mostbet casino yazaraq bir tətbiq tapdım, maraqlı görünür. Mən əvvəlcə güldüm, dedim ki, ay Cavid, sən də uşaq olmusan, dərslərə hazırlaşmaq yerinə oyunla məşğul olursan. Amma o israrla dedi ki, yox, bu sadəcə oyun deyil, bu bir növ istirahətdir, beyni boşaltmaqdır. Mən susdum, amma beynimin bir küncündə o fikir qaldı.
Ertəsi gün Cavid dərsə getdi, mən isə otaqda tək qaldım. Telefonu götürdüm, elə-belə, heç nə düşünmədən o tətbiqi axtardım. скачать mostbet casino yazdım və yükləməyə başladım. Yükləmə bir neçə dəqiqə çəkdi, sonra qeydiyyat ekranı açıldı. Adımı yazdım, e-poçtumu yazdım, şifrə qoydum. Hər şey sadə idi, heç bir çətinlik yox idi. Sonra balansıma kiçik bir məbləğ qoydum — tələbə büdcəmə uyğun, elə ki, özümə də gülürdüm. Axı mən iyirmi iki yaşlı, cibində pul olmayan bir tələbəyəm, nə işim var bu oyunlarla. Amma elə həmin axşam başladım oynamağa və qəribəsi bu idi ki, ilk cəhddən qazandım. Çox deyildi, amma qazandım. Bu kiçik qələbə məndə elə bir hiss oyatdı ki, sanki içimdə yatmış bir uşaq oyandı.
Bir həftə ərzində mən bu oyunları gündəlik vərdişimə çevirdim. Hər axşam Cavid kitabxanaya gedəndə, Fərid evə gedəndə, mən telefonu götürürdüm və bir neçə dəqiqə oynayırdım. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum, amma nəticədən asılı olmayaraq, o bir neçə dəqiqə mənim üçün bir növ terapiya idi. Beynim bütün günün yükündən azad olurdu, sadəcə simvollara, rəqəmlərə, işıqlara fokuslanırdım. Bu, meditasiya kimi bir şey idi, inanmazsınız. Bir axşam isə elə oldu ki, ekranda elə bir məbləğ göründü ki, gözlərimə inanmadım. O an telefonu əlimdən yerə saldım, sonra götürdüm, ekrana yenidən baxdım, sonra yenə baxdım. Rəqəm dəyişmirdi. Bu, real idi. Ürəyim elə sürətlə döyünməyə başladı ki, qulaqlarımda səsi eşidilirdi.
O gecə yatmadım. Oturdum, pəncərədən bayıra baxdım, Sumqayıtın işıqlarına baxdım və düşündüm ki, həyat bəzən elə gözlənilməz yerlərdən əl uzadır ki, insan heç inanmır. Səhər qazandığım pulun bir hissəsini çıxartmaq qərarına gəldim. Sistem bir neçə addım tələb etdi, mən də oturdum, gözlədim. Elə həmin anlarda anladım ki, bu, sadəcə pul deyil, bu, bir təcrübədir, bir dərsdir. Bir neçə gün sonra pul hesabıma düşdü. Mən o pulu götürdüm, yataqxana haqqını ödədim, anama zəng etdim, dedim ki, ana, bu ay pul göndərə bilməyəcəyəm, amma narahat olma, hər şey qaydasındadır. Anam soruşdu ki, nə olub, sən yaxşısan? Mən dedim ki, bəli, ana, mən yaxşıyam, hətta çox yaxşıyam. O an səsimdə elə bir əminlik var idi ki, özüm də təəccübləndim.
Bir həftə sonra yenidən həmin tətbiqi açdım. Bu dəfə ehtiyatlı idim, çünki başa düşürdüm ki, hər şey şansdan ibarətdir və şans heç vaxt sabit qalmır. Amma yenə qazandım. Bu dəfə o qədər böyük deyildi, amma kifayət qədər idi. Mən artıq bu oyunlara aludə olmaqdan qorxurdum, çünki eşitmişdim ki, bu iş insanı içəri çəkə bilər, həyatını alt-üst edə bilər. Amma mən özümə söz verdim ki, həddi aşmayacağam. Və elə də etdim. Hər dəfə kiçik məbləğlərlə oynadım, heç vaxt borc almadım, heç vaxt itirdiyimi geri qazanmaq üçün tələsmədim. Çünki başa düşdüm ki, bu, sadəcə bir oyun deyil, bu, insanın özü ilə apardığı bir söhbətdir. Sən nə qədər təmkinli olsan, o qədər ağıllı qərarlar verə bilərsən.
Yaz gələndə sessiya başladı. Mən imtahanlara hazırlaşdım, referatları yazdım, hətta bir neçə fənni əla qiymətlərlə verdim. Qəribəsi bu idi ki, o oyunlar mənim beynimi elə boşaltmışdı ki, dərslərə daha yaxşı fokuslana bilirdim. Elə bil ki, hər gecə o bir neçə dəqiqəlik oyun mənim üçün bir növ detoks idi — bütün günün stressini, yorğunluğunu, narahatlığını ekrana ötürürdüm və səhər təmiz bir beynlə oyanırdım. Bir axşam Cavid mənə dedi ki, ay Elvin, sən son vaxtlar çox dəyişmisən, daha sakit, daha balanslı görünürsən. Mən güldüm və dedim ki, bəlkə elə dərslərə hazırlaşmaq mənə yaxşı təsir edib. Amma içimdə bilirdim ki, səbəb başqa idi.
İyun ayında qardaşım Rəşad Bakıdan Sumqayıta gəldi. O, texnologiya ilə işləyir, həmişə yeni şeylərdən danışır. Oturduq yataqxananın həyətində, çay içdik, söhbət etdik. O dedi ki, eşitmişəm sən qazanmısan, necə oldu. Mən güldüm və dedim ki, bəli, oldu, amma ən vacibi o deyil. Ən vacibi o hissdir ki, sən özünü yenidən kəşf edirsən. Rəşad mənə baxdı, sonra güldü və dedi ki, sən dəli olmusan. Mən də güldüm, çünki bəlkə elə mən dəli olmuşdum, amma yaxşı mənada. O gün həyətdən çıxanda hava isti idi, günəş parlırdı, tələbələr küçələrdə gəzirdilər. Mən dərin nəfəs aldım və anladım ki, həyat gözəldir, sadəcə bəzən bunu görmək üçün bir yataqxana axşamı, bir dostun söhbəti və bir kiçik cəhd lazımdır.
İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, hər şey bir zəncir kimi bağlıdır. O fevral axşamı, o səs-küylü yataqxana, o zəng, o tətbiq, o ilk qələbə, o böyük qazanc, o ailə sevinci — hamısı bir-birinin ardınca gəldi və mənim hekayəmi yaratdı. Mən bu hekayəni danışmaqdan qorxmuram, çünki bu, mənim hekayəmdir. Bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə şansdır, bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə oyundur. Amma mən bilirəm ki, bu, mənim üçün bir qapı idi — bir qapı ki, mən onu açdım, içəri girdim, gördüm, öyrəndim və sonra öz iradəmlə çıxdım. Və ən vacibi odur ki, mən bu qapını açanda içəridə özümü tapdım. İndi yataqxanada oturub dərslərimə hazırlaşıram, axşamlar isə bəzən telefonu götürüb bir neçə dəqiqə oynayıram. Amma artıq bilirəm ki, həyatın əsl qazancı ekranda görünən rəqəmlərdə deyil, səhər imtahandan çıxanda ürəyində hiss etdiyin o sakit qürurda, anama zəng edəndə səsimdəki o əminlikdə, dostlarımla oturub güləndə içindəki o rahatlıqdadır. Mən bunu öyrəndim. Və buna görə özümlə fəxr edirəm.